هدف این پژوهش ارزیابی اثرات صمغ سفورا ژاپونیکا (0.15، 0.35، 0.55 و 0.75 درصد) بر کیفیت پنیر خامه ای بود. ویژگی های شیمیایی (مواد جامد، رطوبت، چربی، اسیدیته، نمک، پروتئین و pH)، حسی (طعم، رنگ، بافت و پذیرش کلی) و بافت (سفتی، حالت صمغی، حالت آدامسی و حالت فنری) پنیر، اندازه گیری شد. سپس، اثرات صمغ در قالب طرح کاملا تصادفی تجزیه و تحلیل شد. با افزایش مقدار صمغ، مواد جامد کاهش و رطوبت نمونه های پنیر افزایش یافت. مقدار صمغ تاثیری بر مقدار چربی، نمک، اسیدیته، پروتئین و pH پنیر نداشت. از سوی دیگر بررسی ویژگی های حسی نمونه های پنیر نشان داد که افزایش مقدار صمغ باعث کاهش معنی دار (p£0.05) مطلوبیت رنگ پنیر گردید. در مورد طعم نمونه ها مشاهده شد که افزایش مقدار صمغ تا 0.55 درصد اثر معنی داری بر طعم نمونه ها ندارد، اما طعم نمونه دارای 0.75 درصد صمغ اختلاف معنی داری (p£0.05) با نمونه بدون صمغ داشت. مقدار صمغ اثر معنی داری (p£0.05) بر بافت نمونه ها داشت و بیشترین و کمترین مطلوبیت بافت به ترتیب در نمونه دارای 0.75 درصد و نمونه بدون صمغ دیده شد. همچنین مقدار صمغ اثر معنی داری بر پذیرش کلی نمونه های پنیر داشت و بیشترین مقدار پذیرش کلی در نمونه دارای 0.35 درصد صمغ و کمترین آن در نمونه دارای 0.75 درصد صمغ مشاهده گردید. تجزیه و تحلیل داده های حاصل از آزمون بافت نشان داد که با افزایش مقدار صمغ مقادیر سفتی، حالت آدامسی، حالت صمغی و حالت فنری افزایش یافت.

به منظور بررسی تاثیر روش مصرف سایکوسل بر برخی صفات مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی گل آزالیا رقم ژاپونیکا قرمز، دو آزمایش مجزا هر کدام به صورت طرح کاملاً تصادفی با پنج تیمار و سه تکرار انجام شد. به این منظور، سایکوسل با دو روش محلول­پاشی بوته ها با غلظت­های صفر (شاهد)، 1000، 2000، 3000 و 4000 میلی­گرم در لیتر و از طریق ریشه با غلظت­های صفر (شاهد)، 750، 1500، 2000 و 2500 میلی­گرم در لیتر استفاده شد. نتایج نشان داد که با روش محلول پاشی برگی، در غلظت 4000 میلی گرم در لیتر سایکوسل بیشترین تعداد گل (33/21 عدد)، تعداد شاخه (4/13 عدد)، کلروفیل کل (34 میکرو گرم بر گرم وزن تر) و آنتوسیانین (29/16 میلی گرم بر گرم وزن تر) مشاهده شد. در روش تیمار از طریق ریشه نیز کاربرد 2500 میلی گرم در لیتر سایکوسل، موجب افزایش تعداد گل (66/16 عدد)، تعداد شاخه (7/8 عدد)، کلروفیل کل (49 میکرو گرم بر گرم وزن تر) و آنتوسیانین (12/16 میلی گرم بر گرم وزن تر) گردید. حداکثر زمان باز شدن گل های آزالیا در تیمار محلول پاشی با مصرف 1000 میلی گرم در لیتر سایکوسل طی 183 روز به دست آمد، در حالی که در روش تیمار از طریق ریشه با مصرف 2500 میلی گرم در لیتر سایکوسل طی 210 روز اتفاق افتاد. به طور کلی در روش محلول پاشی با غلظت 4000 میلی گرم در لیتر سایکوسل در مقایسه با روش تیمار از طریق ریشه گیاه، شاخص مطلوب پاکوتاهی جهت افزایش بازار پسندی گیاه آزالیا مناسبتر بود.

تنش سرما، یکی از عوامل محدود کننده تولید و عملکرد برنج (Oryza sativa L.) می­باشد. در این پژوهش، پاسخ­های زودهنگام متابولیکی و مولکولی دو رقم برنج شامل یک رقم متحمل به سرما از زیر­گونه ژاپونیکا، "گرده" و یک رقم حساس به سرما از زیر­گونه ایندیکا "شیرودی" به تنش سرمای C° 4 بررسی شد. تنش سرما موجب کاهش معنی­دار محتوی کلروفیل a و b و کاروتنوئید­ها در هر دو رقم برنج شد. با این وجود، محتوی رنگریزه فتوسنتزی در رقم شیرودی، به میزان بیش تری در اثر سرما کاهش یافت که مؤید ظرفیت ژنتیکی پایین این رقم در حفاظت از سامانه فتوسنتزی بود. میزان پراکسید هیدروژن (H2O2) و مالون­دی­آلدهید (MDA) رقم شیرودی، حین سرما، به صورت معنی­داری بالا­تر از این مقادیر در ر قم گرده بود که این نتایج با ظرفیت پایین­تر رقم شیرودی در سرکوب گونه­های فعال اکسیژن مرتبط است. بالا­تر بودن سطح بیان رونوشت ژن بتا-گلوکوزیداز (BG) در ساعات پایانی اعمال سرما در رقم گرده، می­تواند بیانگر نقش این آنزیم در افزایش سطح آبسیزیک­اسید فعال سلول در حین سرما در این رقم باشد. افزایش معنی­دار سطح رونوشت­ ژن فنیل­آلانین­ آمونیا­لیاز (PAL) رقم گرده نسبت به رقم شیرودی، بیانگر القای پاسخ­های دفاعی در مسیر فنیل­پروپانوئیدی می­باشد. نتایج این پژوهش نشان می­دهد که توانایی حفاظت از ساختار­های فتوسنتزی، ظرفیت بالا­تر در حفاظت سلول در برابر تنش­های اکسیداتیو و نیز تنظیم بیان ژن­های دخیل در متابولیسم آبسیزیک­اسید و ترکیبات ثانویه طی تنش، از جمله دلایلی هستند که در تحمل رقم گرده به سرما مؤثرند.

شناخت تنوع ژنتیک و طبقه بندی ذخایر توارثی (ژرم پلاسم) از فعالیت های مهم و ضروری در به نژادی و مدیریت حفظ ذخایر ژنتیکی گیاهان میباشند. در این پژوهش تعداد 120 ژنوتیپ انتخابی از ژرم پلاسم برنج ایران توسط اطلاعات هفت مکان ژنی آیزوزایم از طریق تجزیه خوشه ای طبقه بندی شدند. عصاره آنزیمی از گیاهچه های 6-8 روزه استخراج شد. مطالعه آیزوزایمها با تغییراتی در روش گلازمن و همکاران و با استفاده از الکتروفورز افقی ژل نشاسته (HSGE) انجام گردید. تجزیه خوشه ای براساس ضرایب شباهت جاکارد و به روش پیوستگی متوسط (UPGMA)، نمونه ها را به 7 گروه تقسیم نمود. بیش از 16% نمونه ها در گروه رقم های شاخص ژاپونیکا و 9% در گروه ایندیکا قرار گرفتند. حدود 68% برنج های ایرانی با شباهت بیشتر به گروه ژاپونیکا در دو دسته خارج از ایندیکا و ژاپونیکا و %1/4نیز در سه گروه حدواسط ایندیکا و ژاپونیکا قرار گرفتند. تعداد 43 ژنوتیپ آیزوزایم با متوسط 9/2 نمونه در هر گروه ژنوتیپی مشاهده گردید. توده های دارای نام مشابه در بسیاری از موارد، ژنوتیپهای مختلفی را بروز دادند (به عنوان مثال در توده های غریب و بینام) شاخص تنوع ژنوتیپی نیز معادل 43/3بود که در مقایسه با سایر برنج های آسیایی، مقدار قابل توجهی میباشد. نتایج این پژوهش نشان داد که تنوع ژنتیک در برنج های بومی ایران، بسیار زیاد است و آن ها را یک منبع ارزشمند و بسیار غنی از تنوع طبیعی برای به نژادی برنج معرفی می نماید.

هدف از اجرای طرحهای سازگاری گونه های خارجی به ویژه سوزنی برگان، تعیین و بدست آوردن نتیجه ارزشمند و کاستن از هزینه های زیاد و استفاده از زمان کمتر در برنامه های وسیع جنگلکاری می باشد. در این بررسی که در جنگل پایین بند منطقه خیرودکنار نوشهر انجام شد، 9 گونه سوزنی برگ (شش گونه و واریته کاج، یک گونه سدروس، یک گونه کریپتومریا و یک گونه سکویا) در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار از سال 1369 مورد مطالعه قرار گرفت. ارتفاع درخت، قطر یقه، قطر برابرسینه، شادابی و زنده مانی درختان در سال 1374 مورد اندازه گیری و آماربرداری قرارگرفت. همچنین پروفیل خاک در عرصه طرح حفر و تشریح شد و نمونه های خاک از نظربافت فیزیکی و شیمیایی آزمایش و مورد ارزیابی قرار گرفت. ویژگیهای زمین شناسی محل اجرای طرح نیز مورد شناسایی قرار گرفت. آمار آب و هوایی 6 ساله از سالهای 74ـ1369 نیز با در دست داشتن میانگین حداقل و حداکثر حرارت، حداکثر و حداقل دمای مطلق، حداکثر و حداقل رطوبت، میزان ساعات آفتابی در ماهای مختلف، میزان بارندگی ماهیانه، تعداد روزهای یخبندان در ماه، مشخص و برای هر سال منحنی آمبروترمیک آن رسم شد. تاثیرات خشکی تابستانه و سرمای زمستانه پس از هر فصل رویشی نیز یادداشت برداری و ارزیابی گردید. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار Mini Tab انجام و حدود آزمون میانگین به روش دانکن برای هر یک از پارامترها تفسیر و نتیجه گیری شد. از 5 صفت مورد بررسی، از نظر زنده مانی گونه Pinus nigra var. calabrica با مبدا جنوب فرانسه، کاج Pinus teada با مبدا آمریکا، Cryptomeria japonica با مبدا کلاردشت، Sequoia sempervirens با مبدا نوشهر، Pinus ponderosa با مبدا آمریکا و Pinus nigra var. austrica با مبدا اطریش نسبت به سایر گونه ها از زنده مانی بیشتری برخوردار بودند. از نظر ارتفاع درخت، سه گونه سکویا و کاج الیوتی در مقایسه با سایر گونه ها رشد ارتفاعی بیشتری داشتند و در سطح 5% اختلاف معنی داری با سایر گونه ها نشان دادند. گونه کریپتومریا ژاپونیکا در گروه دوم مقایسه میانگینهای آزمون دانکن قرار گرفت. از نظر قطر یقه، سه گونه سکویا به خاطر مخروطی بودن تنه و ایجاد گورجه در محل یقه و کاجهای تدا و الیوتی در مقایسه با سایر گونه ها رشد بیشتری داشته و اختلاف معنی داری را در سطح 5% با سایر گونه ها نشان دادند. گونه کاج سیاه کالابریکا در گروه دوم قرار گرفتند. از نظر قطر برابر سینه، گونه های سکویا و کاج تدا و کاج الیوتی در مقایسه با سایرگونه ها در گروه اول آزمون دانکن جای گرفتند. گونه های کاج سیاه گلابریکا و کریپتومریا ژاپونیکا پس از گونه سکویا شادابترین گونه ها بودند. از 5 صفت مورد بررسی، در جمع گونه سکویا بهترین رشد طولی و قطری را داشته و پس از آن کاج تدا و کریپتومریا ژاپونیکا و کاج سیاه کلابریکا تا این مرحله نتیجه ای قابل قبول را ارایه کرده اند. کاج الیوتی رشد قطری و ارتفاعی خوبی داشته، اما در مقابل باد و برف صدمه دیده است. در ضمن گونه های سکویا و کریپتومریا ژاپونیکا قدرت جست زایی بالایی داشته اند و پس از صدمات جدی، از قابلیت ترمیم مناسبی برخوردارند. 

تنش های غیرزیستی از مهم ترین عوامل محدودکننده عملکرد گیاهان زراعی محسوب می شوند. تحلیل داده های زیستی به واسطه علم بیوانفورماتیک، نقش مهمی در بررسی ژن ها، ارتباطات و نیز پیشگویی کارکرد آن ها در پاسخ به تنش های غیرزیستی دارد. پروتئین های دارای دُمین ARID-PHD در گیاهان و جانوران شناسایی شده و نقش بسیار مهمی در تنظیم رشد، چرخه سلولی و بیان ژن های اختصاصی هر بافت دارند. در این تحقیق، توالی مربوط به ناحیه محافظت شده دُمین ARID در پایگاه های اطلاعاتی مختلف همچون NCBI در برابر توالی های ثبت شده برای گیاهان مختلف جستجو و در نتیجه آن 10 پروتئین گیاهی حاوی دُمین ARID-PHD یافت شد. گیاهان شامل آرابیدوپسیس، آجیلوپس، براکیپودیوم، سویا، برنج وحشی، برنج ژاپونیکا، ارزن دم روباهی، سورگوم، ذرت و آلوروپوس بود. هم ردیف سازی توالی ها، رسم درخت فیلوژنتیکی، بررسی ویژگی های پروتئینی و الگوی بیان نسبی ژن ARID در گیاه شوری زی آلوروپوس انجام گرفت. نتایج نشان داد که علاوه بر شباهت توالی های اسید آمینه، پروتئین ها نیز به دو گروه گیاهان تک لپه و دو لپه تقسیم شدند. بررسی ساختار و ویژگی پروتئین ها بیانگر درجه حفاظت بالای پروتئین در گیاهان مختلف بود. بررسی میزان بیان ژن در گیاه آلوروپوس نشان داد که حداکثر تعداد رونوشت های ژن در اندام هوایی گیاه بوده و این افزایش معنی دار بعد از 6 ساعت از اعمال تنش شوری در حداکثر مقدار بوده و تا 24 ساعت بعد از تنش نیز کاهش معنی داری نشان نداد که بیانگر نقش احتمالی این پروتئین در تحمل گیاه به تنش می باشد. در بافت ریشه گیاه، میزان بیان ژن نسبت به تیمار شاهد کاهش یافت. به طور کلی، این مطالعه اولین گزارش در مورد بررسی ویژگی توالی پروتئینی و تغییرات بیان ژن ARID در گیاه هالوفیت آلوروپوس در شرایط تنش بوده و می تواند به عنوان گام ابتدایی در استفاده از این خانواده ژنی به منظور اصلاح و دست ورزی گیاهان در جهت تحمل به تنش های غیرزیستی به ویژه شوری باشد.

بررسی تاثیر حاصل از کاشت گونه های مختلف سوزنی برگ و پهن برگ روی تنوع زیستی پوشش گیاهی دارای اهمیت بسزایی است، چرا که ما را در انتخاب نوع گونه و یا دخالت های مناسب عملیات پرورشی در عرصه های جنگلکاری یاری می دهد. طرح تحقیقاتی سازگاری سوزنی برگان غیربومی در قالب آماری بلوک های کامل تصادفی، در 3 تکرار و با 8 تیمار در کرت هایی به ابعاد 20 در 20 متر و از سال 1373 اجرا شده است. تیمارهای مورد بررسی در این تحقیق شامل گونه های مختلف سوزنی برگ مورد استفاده در طرح تحقیقاتی به همراه جنگلکاری افرا، در اطراف عرصه اجرای طرح و مناطق فاقد پوشش درختی است. برای تعیین خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاک جدای از حفر یک پروفیل، در هر یک از تیمارهای مورد بررسی 3 نمونه از افق سطحی (0-10 سانتی متر) و در مجموع 24 نمونه خاک تهیه گردید. میانگین هر یک از خصوصیات فیزیکی و شیمیایی نمونه های خاک در پلات های مورد ارزیابی همچون سایر خصوصیات کمی و کیفی تیمارهای مختلف کاشته شده و در عرصه فوق الذکر در قالب بلوک های کامل تصادفی مورد آزمون آماری قرار گرفته است. تنوع پوشش گیاهی با استفاده از شاخص های سیمپسون، N2 هیل، شانون - وینر و مک آرتور تعیین گردید. هم چنین به منظور تعیین غنای پوشش گیاهی از شاخص مارکالف و منهینیک استفاده شد. در مرحله بعد به منظور شناخت ارتباط بین تنوع زیستی گونه های علفی و بوته ای کف عرصه با مجموعه ای از متغیرهای کمی و کیفی تیمارهای مختلف مورد بررسی و خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاک در سطح عرصه های فوق الذکر، از روش تجزیه و تحلیل مولفه های اصلی گردید و نتیجه آن روی محورهای اصلی نمایش داده شد. نتایج این تحقیق نشان داده است که تیمارهای عرصه فاقد پوشش درختی و گونه های سوزنی برگ کریپتومریا ژاپونیکا و کاج دریایی، با دارا بودن حداقل ماندگاری و کمترین درصد پوشش لاشبرگ، امکان بیشترین توسعه از لحاظ فراوانی و غنای پوشش گیاهی را فراهم آورده اند و این در حالی است که در ارتباط با تیمارهای گونه سوزنی برگ کاج تدا و جنگلکاری های افرا، با دارا بودن بالاترین میزان ماندگاری و بیشترین میزان درصد پوشش لاشبرگ، کمترین مقدار شاخص های تنوع زیستی پوشش گیاهی در سطح کف عرصه ها را به خود اختصاص داده اند.

به منظور مطالعه شاخص های فیزیولوژیک و مرفولوژیک، عملکرد و اجزای عملکرد ارقام بومی و اصلاح  شده برنج، در سال 1382 این آزمایش در موسسه تحقیقات برنج کشور در آمل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار انجام گرفت. تیمارها عبارت بودند از: 6 رقم اصلاح شده  ایندیکا شامل ندا، فجر، دشت، شفق، پویا و خزر، 2 رقم اصلاح شده ژاپونیکا شامل اوندا، فوجی  مینوری و 2 رقم بومی منطقه شامل طارم و رمضانعلی طارم. به علت اختلاف در الگوی رشد ارقام، از شاخص حرارتی درجه روز ـ رشد (GDD) جهت محاسبه شاخص های رشد استفاده گردید. علاوه بر شاخص های رشد (سرعت رشد محصول، سرعت رشد نسبی، سرعت فتوسنتز خالص، شاخص سطح برگ، نسبت سطح برگ، دوام سطح برگ و وزن مخصوص برگ) صفاتی از قبیل تعداد دستجات آوندی میانگره انتهائی، تعداد رگبرگ در برگ پرچم، مقدار کلروفیل برگ پرچم (SPAD value)، طول میانگره انتهایی، طول پدانکل، زاویه برگ پرچم، ارتفاع بوته و قابلیت پنجه زنی نیز مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که ارقام اصلاح  شده نسبت به ارقام بومی، ماده خشک کل، سرعت رشد محصول، شاخص سطح برگ، نسبت سطح برگ و وزن مخصوص برگ بالاتری داشتند اما، سرعت رشد نسبی و سرعت فتوسنتز خالص در ارقام بومی بیشتر از ارقام اصلاح شده بود. رقم ندا با بیشترین شاخص سطح برگ (7/5) عملکرد دانه بالایی داشت. ارقامی با بیشترین و کمترین ماده خشک کل بیشترین و کمترین عملکرد دانه را نیز داشتند (به ترتیب ارقام اوندا و رمضانعلی طارم). در این آزمایش، ارقام بومی با ارتفاع بوته بالاتر و قابلیت پنجه زنی کمتر نسبت به ارقام اصلاح  شده، عملکرد دانه پایینی داشتند. ارقام اصلاح شده در مقایسه با ارقام بومی تعداد دستجات آوندی و رگبرگ بیشتری داشتند. در این تحقیق، رقم اوندا با مقدار  48.35SPAD، بیشترین میزان کلروفیل برگ پرچم را داشت. رقم ندا با بالاترین قابلیت پنجه زنی، بیشترین تعداد خوشه در واحد سطح را به خود اختصاص داد. در این تحقیق، ارقام اصلاح شده ایندیکا به علت قابلیت پنجه زنی، تولید ماده خشک، سرعت رشد محصول، شاخص سطح برگ و شاخص برداشت بالا عملکرد دانه بالایی تولید کردند. بر اساس نتایج این تحقیق به نظر می رسد که با متمرکز کردن اهداف اصلاحی بر روی افزایش مقدار کل ماده خشک و بهبود دو شاخص سرعت رشد محصول و شاخص سطح برگ می توان به افزایش عملکرد دانه در برنج امیدوار بود.